
Ina Schras: "De stap naar het schildersvak was een gok”
Meermaals kreeg oud-schildersbaas Ina Schras uit Heerenveen te horen: ‘Oh, ik dacht dat er een man zou komen.’ Maar dat kon ze wel hebben. “Die persoon stond meteen met 1-0 achter en ik met 1-0 vóór”, reageert ze nuchter. Ina stond stevig in haar schoenen in de schildersector. Een mannenwereld, waar ze in haar vorige baan als manager van een zwemparadijs en sportcomplex ook mee te maken had. “Werken met mannen ging juist goed. Ik ben net zo recht door zee.”
Vijftig jaar geleden, in 1976, verhuisde de toen 17-jarige Ina van haar geboorteplaats Hilversum naar Heerenveen. Daar ging ze op kamers en volgde de driejarige CIOS-opleiding (Centraal Instituut Opleiding Sportleiders). “Ik was snel zelfstandig en genoot van mijn studententijd”, blikt Ina met plezier terug. “’s Avonds gingen we op stap: biljarten, naar de dancing of een kroeg. Daar ontmoette ik mijn man Jeroen. Hij stond achter de bar in het café van zijn neef.”
Doe wat je wilt, waar je zin in hebt
‘Doe wat je wil, waar je zin in hebt’, is het motto van Ina en Jeroen. Samen hebben ze mooie stappen gezet, ook in hun werk. Na haar opleiding organiseerde Ina creatieve en sportieve activiteiten voor kinderen die niet op vakantie konden. Daarna werd ze zweminstructrice bij een zwembad in Heerenveen, waar ze doorgroeide tot coördinator. In 1986, solliciteerde Ina bij De Grote Koppel in Arnhem. “Daar ging ik aan de slag als manager van het nieuwe subtropisch zwemparadijs en sportcentrum. Ik was vanaf het begin betrokken bij het hele bouwproces en de inrichting. Ook hield ik me bezig met horeca, squashbanen, skibanen, zwembaden en sollicitatiegesprekken voor het nieuwe personeel.”
Van sportwereld naar schildersbranche
“Het was een prachtige, uitdagende baan met geweldig personeel. Toch begonnen de ambtelijke organisatie en het stroperige beleidsproces, me langzaam tegen te staan. Ik wilde iets nieuws ontdekken. Ik begon, na mijn opleiding Bedrijfskunde, aan de tweejarige opleiding Technische bedrijfskunde. Dit is een opleiding georganiseerd door OnderhoudNL in samenwerking met Saxion hogeschool Deventer. Terwijl ik druk bezig was met mijn opleiding, gebeurde er iets ingrijpends en verdrietigs binnen onze familie. Mijn schoonzus Annemieke overleed plotseling. Ze was pas 47 jaar. Samen met haar man Piet had ze een eigen bedrijf, Piet Boersma Schilders in Heerenveen. Een schildersbedrijf met een verf- en behangspeciaalzaak.” De toen 37-jarige Ina twijfelde niet lang. “Ik nam ontslag en ging mijn zwager helpen.”

Regelmodus
“Na tien jaar als manager van De Grote Koppel te hebben gewerkt, ging ik in 1996 dus ineens iets heel anders doen. Zonder enige ervaring rolde ik het schildersvak in. Ik had nul verstand van de branche, dus het was een behoorlijke gok. Maar in zulke situaties ga ik meteen in de regelmodus, dat zit in me.” Piet hield zich vooral bezig met de klanten, nieuwe opdrachten, calculaties en de planning. Ina regelde de rest: ze runde de winkel, stuurde het personeel aan en deed de inkoop en boekhouding. Om meer over het schildersvak te leren, stopte ze met de opleiding Bedrijfskunde en begon aan de tweejarige opleiding ‘Technische bedrijfsvoering’. Ook had ze veel aan de technische kennis van Jeroen. “Als ik hulp nodig had, was hij altijd in de buurt.”
Ambachtelijk schilderwerk
Ina voelde zich steeds meer thuis op haar nieuwe plek en genoot iedere dag. “Als ik het werk niet mooi had gevonden, had ik het niet gedaan. Je moet lol hebben, anders werkt het sowieso niet. Ons schildersbedrijf bestond uit zes schilders en twee kantoormedewerkers. Klein en hecht. We richtten ons op het mooie, ambachtelijke schilderwerk voor particulieren en bedrijven. Van het eerste telefoontje tot de uitvoering: alles moest kloppen. Iedereen had eigen taken en verantwoordelijkheden maar we stonden altijd voor elkaar klaar. Zelfs onze klanten voelden als familie. Sommige mensen waren al veertig jaar klant. Je groeit gewoon met elkaar op.”
Werken in een mannenwereld
“Het was een mannenwereld”, vervolgt Ina. “Ik kreeg vaak te horen: ‘Oh, ik had een man verwacht.’ Ook herinner ik me een zakelijke bijeenkomst waar ik Jeroen mee naartoe nam. Niet ik, maar híj werd enthousiast onthaald: ‘Welkom meneer Schras, wat fijn dat u uw vrouw heeft meegenomen.’ Daar zat ik niet mee hoor”, reageert Ina nuchter. “Het werken met mannen paste ook wel bij me. Ik ben net zo recht door zee. Het voelde nooit alsof ik me extra moest bewijzen.”
Stressbestendig
Ina wilde vooral dat haar medewerkers het beste uit zichzelf konden halen. Ze zette de lijnen uit en gaf aan hen de ruimte om te groeien. Als de jongens ergens met een klus bezig waren, ging ik altijd even langs: gaat het goed met iedereen, verloopt het naar wens? Ook in de winkel vroeg ik regelmatig of ik nog ergens kon helpen. Het werk was dynamisch en uitdagend. Ook door alle constante ontwikkelingen in de branche, onder meer op het gebied van regelgeving, verfproducten en ergonomie. Ik ben stressbestendig en vond het zalig om alle verschillende ballen in de lucht te houden.”
Overname
Ina was van 1996 tot 2026 mede-eigenaar van het bedrijf. Nadat Piet in 2015 met pensioen ging, runde ze de zaak alleen. “Ook mijn pensioen kwam dichterbij, daar heb ik me goed op voorbereid. Op 31 december 2025 nam een goede partij de zaak over. Ik wilde het goed overdragen voor de medewerkers. En ik vond het belangrijk dat onze bedrijfsnaam bleef bestaan Dat is gelukt. Zo kon ik op 1 mei 2026 met een gerust hart met pensioen.”
Niets meer hoeven
Van volle agenda naar volle vrijheid. “De eerste week voelde dat best vreemd”, omschrijft Ina. “Op maandagochtend rustig koffiedrinken terwijl anderen naar hun werk gaan. Dat was lastig om te leren: niets meer hoeven. Maar het is ook een luxe. Je hebt niet gewerkt en tóch staat er aan het einde van de maand geld op je rekening: AOW en pensioen. Als je jong bent, denk je hier niet snel over na. Maar het is een belangrijk thema, waarover ik meer wilde leren, ook voor mijn personeel. Daarom zit ik sinds 2018 in het verantwoordingsorgaan van BPF Schilders. Daar vertegenwoordig ik de werkgevers namens OnderhoudNL en beoordeel het uitgestippelde beleid van het bestuur. Superinteressant!”
Goede voorbereiding
“Mijn advies aan andere ondernemers: denk op tijd na over later. Je kunt als ondernemer zelf van alles regelen voor je toekomst. Sparen, beleggen, investeren. Maar pensioen regelen, de risico’s inschatten en rendement maken, dat is een vak apart.” Volgens Ina lijkt het pensioen stiekem veel op schilderswerk. “De juiste voorbereiding zie je niet altijd, maar later merk je vanzelf of die goed is gegaan. En dan ben je blij hoor.”
Uitdaging op de golfbaan
Voor Ina en Jeroen heeft die goede voorbereiding goed uitgepakt. Ze genieten nu volop van hun pensioen. “Toen we nog werkten, deden we ook al veel leuke dingen. We gingen zeker vijf keer per jaar op vakantie binnen Europa. Nu blijven we meestal wat dichter bij huis en staan we het liefst op de golfbaan. Golf is een technische sport waarbij je continu aan jezelf werkt. Het doel is om het balletje in zo min mogelijk slagen in de hole te krijgen. Daarbij ben je constant met jezelf in gevecht. Bij veel sporten kan je naar de ander wijzen, naar je tegenstander, maar bij golf kan je alleen jezelf de schuld geven… en de zon of de wind”, lacht ze. “Je komt jezelf tegen en blijft jezelf uitdagen. Zo ben ik toch nog een beetje aan het werk”, sluit Ina tevreden af.
Zien we uw verhaal binnenkort terug?
Wilt u net als Ina Schras met uw verhaal in het Pensioenblad? Meld u aan via onderstaande button.